Kohët e fundit, shumë njerëz kanë reduktuar ose kanë ndaluar krejtësisht konsumin e mishit, si për arsye mjedisore ashtu edhe për arsye shëndetësore. Në Mbretërinë e Bashkuar (UK), konsumi i mishit është ulur ndjeshëm, duke shënuar një rënie prej 62% midis viteve 1980 dhe 2022. Disa njerëz që rikthehen te mishi pas një periudhe të gjatë hezitimi raportojnë efekte të pakëndshme si dhimbje stomaku dhe fryrje. Por, a është e mundur që trupi ynë të “harrojë” si të tresë mishin?
Hulumtimet mbi këtë fenomen janë të kufizuara, sipas profesor Sander Kersten nga Universiteti Cornell (SHBA). Sipas tij, mungesa e provave nuk do të thotë që ky fenomen nuk ekziston, por thjesht nuk është studiuar gjerësisht. Megjithatë, ekzistojnë disa çrregullime të rralla si sindroma Alpha-gal, e cila mund ta bëjë trupin të reagojë ndaj mishit si ndaj një substance të huaj, duke shkaktuar reaksione alergjike të rënda. Ky fenomen nuk lidhet me reduktimin e konsumit të mishit, por shpesh shkaktohet nga pickimi i një lloji të veçantë të rriqrave.
Emocionalisht, rikthimi i pavetëdijshëm te mishi mund të jetë shqetësues për ata që e shmangin atë për arsye etike. Për disa, mund të shkaktojë një përgjigje të fortë psikologjike, por nuk ka prova të qarta që kjo të shkaktojë simptoma fizike të lidhura drejtpërdrejt me tretjen e mishit.
Nga pikëpamja biologjike, nuk është shumë e mundshme që trupi të humbasë aftësinë për të tretur mishin me kalimin e kohës. Proteinat e mishit ndahen në aminoacide përmes enzimave të njëjta që përdoren edhe për proteinat bimore. Ndryshe nga laktoza, që kërkon një enzimë specifike për t’u tretur dhe mund të shkaktojë intolerancë nëse mungon, proteinat e mishit nuk kanë këtë problem, pasi trupi ynë vazhdon të prodhojë enzimat përkatëse.
Megjithatë, mikrobioma e zorrëve mund të ndryshojë sipas dietës së individit. Disa studime kanë treguar se ndryshimet në dietë mund të ndikojnë në përbërjen e baktereve të zorrëve brenda një dite. Në një eksperiment ku subjektet kaluan në një dietë të bazuar vetëm në produkte shtazore, ndryshimet në mikrobiomë ishin të dukshme, por u kthyen në gjendjen fillestare pasi u rikthyen në dietën e tyre normale.
Në të kundërt, një ndryshim i papritur drejt një diete të pasur me fibra pas një periudhe të gjatë pa konsumuar shumë fibra mund të shkaktojë shqetësime të dukshme në tretje. Profesor Kersten këshillon që ndryshimet në dietë të bëhen gradualisht për të shmangur reagime të forta të trupit.
Në përfundim, nuk ka arsye për t’u shqetësuar se trupi mund të “harrojë” si të tresë mishin. Nëse dikush përjeton shqetësime pas një rikthimi të papritur në mish pas një periudhe të gjatë, kjo ka më shumë gjasa të lidhet me ndryshimet në mikrobiomë sesa me mungesën e enzimave të tretjes. Trupi i njeriut është jashtëzakonisht i adaptueshëm dhe i aftë për t’u përshtatur me ndryshimet dietike.
Pikat kryesore:
- Trupi nuk e “harron” aftësinë për të tretur mishin, pasi enzimat e nevojshme për këtë proces janë gjithmonë të pranishme.
- Ndryshimet në mikrobiomën e zorrëve mund të ndodhin me kalimin e kohës, por nuk pengojnë tretjen e mishit.
- Një rritje e papritur e fibrave në dietë është më e mundshme të shkaktojë shqetësime të tretjes sesa një rikthim në mish.
Hashtage:
#Tretja #Dieta #Shendeti #Mikrobioma #Vegjetarianizem