Në orët e para të mëngjesit të 7 majit, një ekran në qendrën operative të Forcave Ajrore të Pakistanit (Islamabad) u ndez me sinjale të kuqe: dhjetëra avionë indianë përtej kufirit u identifikuan si të armatosur dhe aktivë. Pas një sulmi në Kashmirin Indian që vrau 26 civilë dhe për të cilin India akuzoi Pakistanin, tensionet mes dy fqinjëve bërthamorë shpërthyen në një betejë ajrore të paprecedentë.
Pakistani aktivizoi avionët luftarakë J-10C të prodhuar nga Kina. Shefi i Forcave Ajrore, Zaheer Sidhu, kishte udhëruar për javë të tëra që të ishin gati për një përballje, por kërkesa e tij specifike ishte befasuese: “Dua Rafale-t,” u tha ai ekipit të tij – avionët më të avancuar të Indisë, të prodhuar nga kompania franceze Dassault. Në një përballje që zgjati rreth një orë dhe përfshiu rreth 110 avionë nga të dyja palët, Pakistani arriti të rrëzojë një Rafale – një goditje simbolike dhe teknologjike ndaj reputacionit të armëve perëndimore.
Analistët vlerësojnë se forca vendimtare e Pakistanit ishte jo superioriteti i pajisjeve kineze, por përgatitja taktike dhe një inteligjencë më e saktë. Rafale-t indianë nuk ishin të vetëdijshëm për rrezikun real që paraqiste raketa ajër-ajër PL-15, e cila u qëllua nga një distancë mbi 200 kilometra – ndër goditjet më të gjata ajrore të regjistruara ndonjëherë. India kishte supozuar se rrezja e saj operative ishte vetëm 150 km, çka i bëri pilotët të ndiheshin të sigurt.
Sipas burimeve të Reuters, Pakistani përdori një “zinxhir vdekjeje” (kill chain) të integruar teknologjikisht, duke lidhur sensorët në tokë, ajër dhe hapësirë përmes një sistemi të zhvilluar vetë, të quajtur Data Link 17. Kjo rrjetë inteligjente lejonte avionët J-10 të qëndronin të padukshëm për radarët indianë, duke përdorur informacion të përditësuar në kohë reale nga avionë vëzhgimi të prodhimit suedez. Ndërkohë, India po përpiqet të ndërtojë një sistem të ngjashëm, por përballet me vështirësi për shkak të origjinës së larmishme të pajisjeve të saj ushtarake.
India nuk ka pranuar publikisht rrëzimin e Rafale-t, por zyrtarë francezë e kanë konfirmuar humbjen e një Rafale dhe dy avionëve të tjerë, përfshirë një Sukhoi rus. Humbja solli reagime të menjëhershme edhe në tregun ndërkombëtar të armëve: Indonezia, e cila kishte porositur Rafale, deklaroi se po shqyrtonte blerjen e J-10 – një fitore e madhe për eksportet kineze.
Pas fillimit të betejës, India ndryshoi taktikat e saj. Avionët e saj përdorën raketën supersonike BrahMos për të goditur infrastrukturën ushtarake në Pakistan, duke shkatërruar bazat ajrore dhe radarët. Më 10 maj, India deklaroi se kishte goditur nëntë objektiva ushtarake në Pakistan. Më vonë atë ditë, pas ndërhyrjes së zyrtarëve amerikanë, u arrit një armëpushim.
Në pasojat e konfliktit, zyrtarët indianë akuzuan Pakistanin se kishte marrë “informacione të drejtpërdrejta” nga Kina gjatë betejës – një pretendim që Islamabad e mohon. Ndërsa Pekini e ka cilësuar bashkëpunimin ushtarak me Pakistanin si “bashkëpunim normal që nuk synon ndonjë palë të tretë”, vizita e komandantit të Forcave Ajrore Kineze në Islamabad në korrik ngjalli më shumë interes. Kina nuk komentoi zyrtarisht mbi këtë bashkëpunim, por zyrtarët pakistanezë thanë se Pekini është duke analizuar me kujdes përvojën e Islamabadit në përdorimin efektiv të pajisjeve kineze në operacione të shumëdimensionala.
Pikat Kryesore:
- Pakistani rrëzon një avion Rafale të Indisë në një betejë ajrore të errët me mbi 100 avionë, duke përdorur teknologji të avancuar kineze.
- Inteligjenca e gabuar e Indisë për rrezen e raketave PL-15 rezultoi fatale.
- Ky konflikt riktheu vëmendjen ndaj rolit të “zinxhirëve vdekjeprurës” dhe dominimit të informacionit në luftën moderne.
Hashtage:
#PakistanIndia #Rafale #J10 #PL15 #BetejaAjrore #TeknologjiaKineze #LuftaModerne #InteligjencaUshtarake #KillChain #SiguriGlobale #ReutersInvestigation